Σοβαρά. Όταν διαβάζεις λογοτεχνία, ειδικά φανταστική ή περιπετειώδη λογοτεχνία, σταμάτα να διαβάζεις σαν να διάβαζες. Άρχισε να διαβάζεις σαν να ακούς και σαν να βλέπεις. Το πιο απλό είναι το άκουσμα. Μέσα στον διάλογο, άκουγε τους χαρακτήρες να μιλάνε· μην το διαβάζεις σαν να είναι σχολικό βιβλίο ή πραγματεία. Φέρε τη φωνή των χαρακτήρων στο μυαλό σου. Δες την έκφρασή τους, τις μικρές κινήσεις τους καθώς κουβεντιάζουν – ακόμα κι αν ο συγγραφέας δεν τα περιγράφει αυτά τα πράγματα. Μην περιμένεις ο συγγραφέας να σ’τα λέει όλα! (Βλέπε επίσης ένα παλιότερο άρθρο μου για το πώς η λογοτεχνία αποτελεί ταινία του μυαλού.)
Όταν διαβάζεις περιγραφές, να βλέπεις τι συμβαίνει– Και θα πω εδώ κάτι που έλεγε ο William Burroughs το οποίο προσωπικά δεν μπορώ να εφαρμόσω απόλυτα· το βρίσκω αδύνατον, ή, τουλάχιστον, δύσκολο. Έλεγε να μην διαβάζεις λέξεις, απλά να τις κοιτάζεις και να σου έρχονται εικόνες στο μυαλό. Να τις κοιτάζεις, περίπου, όπως θα κοίταζες ιδεογράμματα, ή σύμβολα. Να μην «ακούγεται» λόγος μέσα στο κεφάλι σου. Να έρχονται μόνο εικόνες. Κατευθείαν.
Όπως είπα, αυτό εγώ το βρίσκω πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί. Τουλάχιστον, όχι πάντα. Επομένως, προτείνω κάτι πιο απλό: Όταν διαβάζεις περιγραφές, να τις ακούς σαν από το στόμα κάποιου αφηγητή ή αφηγήτριας που η φωνή του αισθάνεσαι πως ταιριάζει· και, καθώς ακούς αυτή τη φωνή, να φέρνεις στο μυαλό σου τις εικόνες που αυθόρμητα η φωνή δημιουργεί. Οπότε, πάλι είναι κάτι που το βλέπεις μπροστά σου.
Σε καμία περίπτωση μην διαβάζεις σαν να διάβαζες, σαν να ήταν απλές πληροφορίες ή δεδομένα. Είναι λάθος. Χάνεις το 80% της απόλαυσης της λογοτεχνίας, που είναι σαν ζωντανό όνειρο.
